Հայտնում են զլմները.  Այսօր` մայիսի 2-ին Հանրային խորհրդի մշակույթի ենթահանձնաժողովում քննարկվել է Նոյան տապանի իջևանման տոն հռչակելու գաղափարը: «Փրկության օր» հասարակական կազմակերպությունն առաջարկում է ամեն տարի հունիսի 17-ը հայտարարել տոն, և մեծ շուքով նշել Երևանում: 
«Հայ Ասպետ» հիմնադրամն էլ իր հերթին առաջարկում է «Մասյաց տոն» ծրագիրը, բայց հուլիս ամսին: Հիմնադրամի տնօրեն Կարինե Տոնոյանի խոսքով, այն պետք է ունենա բացառապես պետական հովանավորություն: Տոնոյանը դեմ չէ նաև Նոյան տապանի կառուցմանը, սակայն առաջարկում է այն տեղակայել Արարատյան դաշտավայրում: Նրա կարծիքով պետք է կառուցել ջրամբար, որի միջից դուրս կգան ժայռաբեկորներ, որի վրա էլ կկանգնի տապանը: Տապան մտնելու համար հարկ կլինի ճոճվող կամուրջներով հասնել դրան, ինչի համարձակությունը ամեն մեկը չի ունենա:

Հըմմմ... Ոնց որ կան դեռ խելամիտ հայորդիներ և հայդուստրեր, որոնք գիտեն, թե ինչի վրա պետք է պետությունը դարձնի իր ուշադրությունը երկիրը երկիր դարձնելու համար: Հույս կա դեռ, բարեկամներ, հույս կա:

Տրանսլիտ-բոնժուր Ֆրանկիո դեսպանակայքից:
Ասենք ո՛չ նոր տեխնոլոգիաներին և յունիկոդին:



ՀԳ. էս անգամ ամեն ինչ հանգիստ անցավ :)

Քիչ մը փիառեմ: 




( Էս էլ խմբագրականս. )

Հ.Գ. Էս էլ Արամ Պաչյանի ֆանտաստիկ էսսեն:

Հ.Հ.Գ. Համարը ոնց որ թե ահագին լավն ա ստացվել, ու համ էլ մեջը կարող եք կարդալ dabavog-ի շատ թույն պոստը սյունակը տորթա-նոյյանտապանական թեմային շուրջ:  

Էս թեմայի շարունակությունը:

Էսօր քաղաքի կենտրոնը մոտավորապես մի ժամ վերածվել էր մեծ խցանման: Երբ որ հուսահատ փողոցի մեջտեղը դուրս եկա երթուղայինից, որ ոտով գնամ ուր գնում եմ, կանգնած ոստիկաններից մեկին հարցրեցի՝ ինչի են փակել Հրապարակը: Ասեց՝ ավտոբուսների տոնախմբություն ա: Անհամբեր սպասում եմ տրոլեյբուսների, սվետաֆորների, նորատունկ ծառերի, գրախանութների, ինչպես նաև նոր-հին-Երևանի-վերակառուցված-շենքերի տոնախմբություններին: 

Երբ երկու տարի առաջ երևանցիները փորձում էին փրկել կինո Մոսկվայի ամառային դահլիճը, հայտնվեցին մի շարք մարդիկ, որոնք ուզում տեսնել այն քանդված: Ու իրանց ամենալուրջ արգուենտը հետևյալն էր. "Էդ երկաթ-բետոնը ի՞նչ ճարտարապետություն??":
Հիմա երբ որ երևանցիները դժգոհում են քաղաքամայրում կենդանի մնացած մի քանի մետր կանաչոտ տարածքներից մեկի տեղում բուծիկանոց կառուցելուց, էլի հայտնվեցին դեմքեր, որոնց պնդմամբ ով որ չի ուզում տեսնել այգում բուդկեք` գրանտակեր ա, իսկ "էդ այգին սկի այգի էլ չի եղել, զիբիլանոց էր, կեղտոտ ու վախենալու": (ինչպես նաև. "Փակ շուկան կեղտոտ զզվելի կռիսաշատ տեղ էր, ու ամեն ինչ թանկ էր` պետք ա քանդել", "Լեզվի ինստիտուտը ու՞մ էր պետք, նստած հիմար բառեր էին հորինում!"): Չեմ ուզում հիասթափեցնեմ "զիբիլանոցի" տեսության պաշտպաններին, բայց այ էս վիդեոն` կարճ, բայց դիպուկ տեսարան "Երջանկության մեխանիկայից", մի տեսակ ցույց ա տալիս, թե ինչպիսին էր Մաշտոցի այգին ու ինչ ենք մենք կորցրել:

 

Անցյալ տարվանից խոսում ու գրում էին Արա Երնջակյանի նոր կինոյի մասին: Էսօր գնացի նայեցի, կոչվում ա "Հոբելյանական հաճախորդ": Միսենյականոց-երկուհոգանոց ֆիլմ ա` կին, տղամարդ բնակարանում ու լիքը-լիքը դիալոգներ: Էդ մինիմալիզմը հեչ վախենալու չէր, որոհվետև կան շատ ու շատ փայլուն միսենյականոց գործեր: Սպասումներ կային` Երնջակյանի անունը հույս ներշնչում էր (որոշակի գոնե): Բայց "Հաճախորդը" ուղղակի ձախողում էր` բոլոր օղակներում:



*Ստորև իմ զուտ անձնական կարծիքն է, որպես շարքային դիտողի (մարդ ես, ասեմ էլի)
 
( շարունակել )

Հայտնում է կոմրադ socialistyouth-ը:

«Նորոգում ենք, որովհետեւ ջրերը տրաքած էին, պատերը քանդվում էին, զուգարանները վիճակ չունեին, հատակը քանդվում էր», - ասաց Ապեյանը: - «Չի փոխվում, ուղղակի մենք վերանորոգում ենք»: ...Նախարարության հասարակայնության հետ կապերի բաժնի պետ Գայանե Դուրգարյանը փոխանցեց, որ նախագիծը վերաբերում է շուկայի շենքում կատարվող փոփոխություններին` զերծ մնալով կառուցվածքային փոփոխություններից:



Վաղը առավոտ գնամ սեփական աչքերով տեսնեմ:
Էս էլ սենց.

Հայտնում են զլմները.
«Ավելի  նախընտրելի կլիներ Տապանը կառուցել Արարատի վրա, սակայն մոտակա 100 տարիներին այդ մասին խոսելն ուղղակի անիմաստ է, հետևաբար, երկար մտորումներից հետո եկանք այն մտքին, որ այն պետք է կառուցվի Հաղթանակ զբոսայգու տարածքում, որտեղ հրաշալի կդիտվի», – ասել է Ումրիկյանը:

Մտածեցի, մտածեցի, որոշեցի որ մեկնաբանել չեմ ուզում: Ի՞նչը մեկնաբանել, եթե կան էպիկական ռեստորանային համալիրի այս հոյակերտ պատկերները.







Մենակ երևի էն ասեմ, որ էս տարվա դեկտեմբերի աշխարհքիս վերջը գնալով ավելի ու ավելի ռեալ ա դառնում:

Родители получили очередной номер бессмертного журнала "Вокруг Света", а обложка вот такая: 



Автор заглавной статьи - лауреат Русского Букера Александр Иличевский, родившийся, кстати, в Сумгаите. На сайте текста пока нет, наверное выставят когда в выйдет следующий номер. Сам пока только листал, но вроде написано хорошо и с любовью (плюс несколько отличных фотографий). Во всяком случае, первое впечатление значительно приятнее, чем от cover story 2006 года.